Door: Pieter Beens

GENEMUIDEN - De boekenkast van ds. Huijgen, predikant in de Christelijk Gereformeerde Kerk te Genemuiden is rijk gevuld. Wat direct opvalt is het boek “Jezus van Nazareth” van Joseph Ratzinger, de huidige paus. Het kenmerkt de breedte en belezenheid van Huijgen:

“Het moet me niet te eenzijdig worden” en “Er zijn weinig dingen waar je niet wat van op kunt steken”.

Arnold Huigen groeide op in Bunschoten-Spakenburg, een oude vissersplaats aan de benedenzijde van de Zuiderzee. Vanaf zijn 15e jaar groeide het verlangen om predikant te worden en dienstbaar te zijn in het Koninkrijk van God. “Dat gaat geleidelijk en moet keer op keer bevestigd worden”, vertelt hij daar zelf over. Na het gymnasium stroomde Huijgen in op de Theologische Universiteit in Apeldoorn, de leerschool voor Christelijk Gereformeerde predikanten. Toen Huijgen in 2005 zijn studie afrondde, werd hij echter niet direct beroepbaar gesteld. “Gaandeweg de opleiding raakte ik voor mezelf overtuigd dat het goed was om te beginnen aan een proefschrift – overigens op aandringen van mijn latere promotor, prof. Maris. Dat werd een verhandeling over Calvijn. Omdat er veel leeswerk bij kwam kijken, was het goed om voltijds te beginnen. Dat heb ik drie jaar gedaan, maar op een gegeven moment moest ik zoveel schrijven, dat lukte me niet meer. Tegelijkertijd was ik ooit aan de opleiding begonnen om predikant te worden.”

Nadat Huijgen toch beroepbaar werd gesteld, nam hij in 2007 een beroep aan naar de Christelijk Gereformeerde gemeente van Genemuiden. Hij vertelt “Dat was best hectisch, want de synode besloot in het najaar dat ik docent aan de TUA zou worden. Ik had geen preken om op terug te vallen, maar ook geen lesmateriaal. Ondertussen moest ik ook mijn proefschrift nog afmaken. Gelukkig steunde de kerkenraad me en konden we een aantal weken studieverlof afspreken.”

Heidelbergse Catechismus
Op de theologische opleiding doceert Huijgen, inmiddels gepromoveerd, de vakken Dogmatiek en Symboliek. “Symboliek gaat over de geloofsbelijdenissen”, vertelt hij enthousiast. “Op dit moment ben ik druk met de Heidelbergse Catechismus. In 2013 is het 450 jaar geleden dat de Heidelbergse Catechismus werd opgesteld. Daarom maak ik nu deel uit van een stuurgroep en doe ik de redactie van een handboek Heidelbergse Catechismus.”
“De Heidelbergse Catechismus heeft op Nederland meer een stempel gezet dan op Duitsland. Catechismusprediking is een typisch Nederlands fenomeen. De Nederlandse synoden hebben vanaf het begin de Catechismus omarmd en ingezet op de prediking ervan. Er is zelfs een bepaling dat een predikant de Catechismus moet preken, zelfs als alleen zijn gezin in de kerk zou zijn.” Lachend:  “Blijkbaar kwam dat dus voor dat alleen het predikantsgezin nog naar de kerk ging”.

Huijgen zelf benoemt het belang dat hij aan de ‘Heidelberger’ hecht: “De Heidelbergse Catechismus biedt handvatten en helpt me om eenzijdigheden in de preek te voorkomen. In de komende winter hoop ik opnieuw aan de Catechismus te beginnen. Ik heb mijn preken bewaard, maar het is niet de bedoeling dat ze in de replay gaan”.

Statenvertaling
Het kenmerkt de benadering van de predikant: “Ik doe mijn best om duidelijk en in zo verstaanbaar mogelijk Nederlands te preken. De Tale Kanaäns gebruik ik wel, maar met reden en uitleg. Op de catechisaties en in het jeugdwerk gebruiken we nu de Herziene Statenvertaling naast de aloude Statenvertaling. Ik gebruik de klassieke Statenvertaling echter ook nog graag. We blijven deze vertaling ook op de kansel gebruiken.”
“Ik zie in de gemeente veel jongeren die betrokken zijn en die de Bijbel niet alleen lezen om hun geweten te sussen. Juist de jongeren die echt geïnteresseerd zijn, zie ik met enthousiasme naar de Herziene Statenvertaling grijpen. Nu deze vertaling er is, zou het een gemiste kans zijn als we het de jeugd niet zouden bieden. Niet in plaats van de Statenvertaling, maar ernaast.”

Collega’s
Onlangs breide de Christelijk Gereformeerde gemeente haar kerkgebouw uit. In 30 jaar groeide de gemeente van 100 leden en doopleden naar ongeveer 290 personen. Huijgen is blij met de groei, maar toont ook zijn bedenkingen. “Ik zou graag zien dat de kerk groeit door mensen die van buiten naar binnen worden getrokken.” Bezorgd: “We moeten oppassen dat we niet te veel naar binnen gericht raken. In de doorgaande secularisatie hebben de kerken elkaar keihard nodig. Als kerken moeten we het goede zoeken voor het Koninkrijk van God en de hele wereld”.
Hoewel hij weinig interkerkelijke initiatieven weet te noemen, is Huijgen niet ontevreden over de onderlinge contacten met zijn plaatselijke collega’s: “We hebben gelukkig fijne contacten, dat is mooi en bemoedigend. We ontmoeten elkaar, weten van elkaar en kunnen bij elkaar terecht. Als er wat is, weten we elkaar te vinden.”

In de verscheidenheid binnen de Christelijk Gereformeerde Kerken ziet de jonge predikant problemen, “maar ja, die zijn er sinds de Afscheiding geweest.” Hij ziet echter ook kansen: “Als je maar positief met elkaar communiceert en het goede voor elkaar zoekt. We doen veel inspanningen in de hoop dat de Heere het zegent. Het moet niet zijn dat we zeggen ‘Ik ben meerder dan gij’. Dat is niet de stijl van Jezus Christus.”